Verslag werkdag Spanderswoud 23 november 2002
Marco van Nunen

Eerste keer bij Nardinclant
Op 23 november 9.30 verzamelen voor een dag werken in het Spanderswoud. Voor mij was het de eerste keer bij Nardinclant dus alles is nieuw. 'Technisch Bosbeheer' bijvoorbeeld. Wat mag dat dan wel niet zijn? Het doel van deze dag is om op een perceel met Japanse Larix een fors aantal bomen te rooien. De Japanse Larix is hier in het verleden geplant in het kader van de houtproductie. Nu het Spanderswoud daar niet meer voor wordt gebruikt zijn de stukken bos met eenzijdige beplanting beperkend voor de flora en fauna. Door het rooien van bomen komt er weer licht op de grond en krijgen inheemse planten meer kans. Door de bomen niet te kappen maar om te trekken komen ze met wortel en al uit de grond wat prima schuilplaatsen oplevert voor allerlei dieren. Tevens zorgen de liggende bomen voor meer dekking waardoor grotere zoogdieren zich meer op hun gemak voelen.


Het wordt een makkie vandaag
Ik begrijp uit de reactie van een aantal 'collega's' dat het een makkie wordt vandaag. Het rooien van de Japanse larix is veel minder zwaar dan de Douglas sparren die in het perceel ernaast staan. Als ik de bomen met elkaar vergelijk geloof ik dat ook meteen. Laten we maar met die larixen beginnen. De groep wordt in twee delen gesplitst elk met een lier (hoe werkt dat ding?) om de bomen om te rooien. Het blijkt inderdaad mee te vallen. De larix zwicht al snel onder de uitgeoefende vereende Nardinclant krachten. Na enige larixen wordt het al routine. Vooral voor die Nardinclanders die dit al vele malen eerder gedaan lijken te hebben. De een na de ander gaat tegen de vlakte. Wel blijken de grotere larixen met grote wortelstelsels zich niet zo snel gewonnen te geven.






In mijn gedachten zie ik de reeen al lopen

Het is de bedoeling om in het perceel twee open plekken te maken. Een ervan is langwerpig om met de liggende stammen het doorzicht door het bos te onderbreken. Prachtig om op zo een mooie zonnige dag in de vrije natuur te kunnen werken. En dan is er lekker warme thee en koffie en met lunchtijd nog warme soep. Als we om een uur of 4 stoppen en ik achterom kijk zie een total veranderd perceel. Waar eerst tot twee honderd meter het bos in gekeken kon worden langs de kale stammen van de larix ligt nu halverwege een muur van hout op de grond. In mijn gedachten zie ik de reeen er al lopen. Het was een mooi, (lekker) inspannende en nuttige dag in de buitenlucht. Kan iemand verzorgen dat we elke dag dit weer krijgen?